Kleurenblind

04. Markettenweg

     0

Er is geen song, die voor mij het gevoel van het einde van de jaren vijftig zo goed samenvat. Geen enkel ander nummer kan mij zo snel terugbrengen naar de achterkamer van mijn oma, op zondagochtend na de kerk. Dan heb ik het niet over de stoere helden van de rock ‘n’ roll, zoals Elvis Presley en Chuck Berry, maar over crooners als Paul Anka. Soms vraag ik mij weleens af, of mijn muzikale voorkeur anders geworden zou zijn, wanneer de jongste broer en zus van mijn moeder Blue suede shoes of Johnny B. Goode gekocht hadden in plaats van Diana en Lonely boy. Zou ik dan meer van de Rolling Stones zijn geworden dan van de Beatles? Ik kan het me eigenlijk niet voorstellen.

Op een ouderwetse radio met een groen oog stond een kleine platenspeler: een soort brievenbusje, donkerrood met zwart, waarin je een single kon duwen. Onder op het radiomeubel stond een rekje met die singles, zonder hoesjes. Terwijl mijn ouders, oma, ooms en tantes in de voorkamer koffie zaten te drinken, draaide ik hier mijn eerste plaatjes. Paul Anka dus, en Pretty blue eyes.

Dit laatste nummer heeft zo’n jaar of veertig in mijn geheugen gesluimerd, omdat ik me alleen die drie woorden nog herinnerde, maar geen idee had wie het nu eigenlijk zong. Toen in 2001 hier in huis eindelijk een internetaansluiting kwam, kon ik ook gratis muziek gaan downloaden en gebruikte hiervoor KazaA. Dit peer-to-peernetwerk kende Pretty blue eyes ook, en wist mij te vertellen dat de zanger Steve Lawrence heette. Vol spanning keek ik naar het balkje dat het verloop van het downloaden aangaf, en hoopte dat de aanbieder van dit muzikale bestand niet zijn computer uit zou zetten, voordat het nummer helemaal binnen was.

Ik speel het bestand af. De uitdrukking is clichématig, het moment niet: kippenvel. Een vrouwenkoortje zet hoog in, ik hoor de petticoats ruisen en de zanger neemt het over. In 1 minuut en 52 seconden wordt het verhaal achter de blauwe ogen mij eindelijk duidelijk. Eenvoudig en van alle tijden: een buurjongen wordt verliefd op zijn nieuwe buurmeisje. Een tijdmachine brengt mij terug naar het kleine huisje van mijn oma, waar het ruikt naar bouillon die op het petroleumstelletje staat te trekken. Weer zie ik mijn ooms en tantes in een kring zitten en heb nog geen oor voor hun gesprekken, maar ik voel dat alles in harmonie is.

Mijn vrouw heeft geen blauwe ogen, ikzelf trouwens ook niet. Mijn vader zou nu onmiddellijk over zijn kleurkanaries en de erfelijkheidswetten van Mendel begonnen zijn, maar ik houd meer van het toeval. Drie van onze vier kinderen hebben blauwe ogen en de ogen van onze kleinkinderen gaan van grijsblauw naar donkerbruin. De kleur van de ogen mijn jongste kleindochter is nog niet helemaal duidelijk, maar haar moeder hoopt van ganser harte dat haar dochtertje net zulke mooie blauwe kijkers gaat krijgen als zijzelf. Ik snap dat wel, want ze woont in Spanje en bruine ogen zijn daar in overvloed.

Nee, ik ben niet verliefd geworden op de kleur van de ogen van mijn vrouw. Zo ver is de invloed van Pretty blue eyes niet gegaan. Mooie ogen stralen vriendelijkheid uit, en mooie ogen heeft zij zeker. Maar warmte is niet gebonden aan vorm of kleur, niet aan schoenmaat of confectiemaat. Ook fotomodellen zouden vriendelijk kunnen kijken, maar doorgaans zegt hun saggerijnige blik: Heb ik wat van je aan?

Nee, daar raak ik nog steeds niet opgewonden van. Ik ben nog altijd dat kleine jongetje, dat verlangt naar vriendelijke ogen en die in dit opzicht kleurenblind is. Ik weet zeker dat mijn kleindochtertje het met mij eens is en dat ook zij haar moeder op haar blauwe ogen vertrouwt.

Trouwens, Brown eyed girl van Van Morrison is ook een heel mooi nummer.

Print Friendly, PDF & Email

Post-navigatie:




Wat je niet wil missen:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: