Pech: 2. Afvallen

Blog

     0

Wanneer was dat afvallen nu eigenlijk begonnen? Een mager scharminkel ben ik nooit geweest, maar mijn gewicht was geen obsessie voor me. Ik dacht meer in termen van vijf kilo dan in vijf ons en af en toe vond ik het nodig om te gaan lijnen, om de cijfers op de weegschaal wat vriendelijker te maken. Meestal door het Bourgondische deel van mijn dagbesteding gedurende enige tijd wat in te perken, één keer zelfs met behulp van een diëtiste en een sportschool. Maar toen was de honderd kilo in zicht gekomen en dat was een grens die ik nooit ging passeren, zo had ik met mijzelf afgesproken.

Vorige zomer was het warm en had ik het druk. Mijn oudste dochter had eindelijk de moed gevonden een punt te zetten achter een slecht huwelijk vol met voor de buitenwereld verborgen geweld en zij en haar kinderen hadden op elk front alle hulp nodig die ze konden krijgen. Het huis was een stille getuige geweest en droeg de sporen van die jaren met zich mee. Ik had me voorgenomen die littekens te verzachten en hielp mee de verzameldrang van de vertrokken kringloopkoning te neutraliseren. Laat maar komen was zijn favoriete uitdrukking, want zelf ergens moeite voor doen zat er bij hem niet in. Verder dan genoeg bier, weed en cocaïne kwam zijn initiatief niet. Dat van die coke wisten we nog niet, maar het kwam niet als een verrassing. Een kapotte wasmachine, een lekkende koelkast en overal oude televisietoestellen, bedden met kapotte lattenbodems, een trap zonder leuning en afgescheurd behang, waarom hadden wij het achterliggende probleem nooit gezien?

De woonkamer schilderde ik in twee kleuren rustgevend groen. Over plinten, deuren en deurposten, geel geworden van zijn joints, schilderde ik zijdeglansverf in gebroken wit. Fris en knus was het devies voor woonkamer, hal en trap en voor de slaapkamers van de drie kinderen vooral het gevoel van veiligheid. Voor het eerst in vijfentwintig jaar stond ik weer te behangen en zweette me kapot, want buiten was het bijna dertig graden. Mijn T-shirt was doorweekt en de kilo’s vlogen eraf. Wat ik niet in de gaten had, was dat het proces van afvallen stilletjes doorging toen de verf allang droog was. Achteraf zie ik wel dat ik ook minder ging eten, kieskeuriger werd en sneller vol zat. Het eten van vlees ging mij een beetje tegenstaan en als ik bij een barbecue één hamburger en een stokje saté at, was dat veel. Zo’n avond leefde ik op stokbrood en sla en niemand had er erg in, ikzelf al helemaal niet.

Maar ik was ook wel een beetje trots op mijn lichaam, te strak zittende overhemden zaten losser en mijn shirts bleven niet meer op mijn buikje hangen. In december was ik bij een jaarlijkse controle van de huisarts tien kilo afgevallen en zat ik met kleren en schoenen aan op een bijna gezond gewicht van 85 kilo. En dat in coronatijd, zonder trimzwemmen of sportschool. Nee, van coronakilo’s had ik in ieder geval geen last. Schoon aan de haak was de weegschaal in badkamer nog vriendelijker, maar bij het naderen van de tachtig kilo begon ik me toch een beetje ongerust te maken. Het afvallen ging wel erg gemakkelijk. Ik ging er ook afgelijnd uitzien, mijn stierennek was verdwenen en er kwamen vouwen in mijn gezicht. Ik maakte een afspraak bij de huisarts, waarschijnlijk was mijn schildkliermedicatie inmiddels te hoog of misschien had de stress van het afgelopen jaar mijn auto-immuunziekte verder aangejaagd.

Want stress had ik genoeg. Mijn oudste en gehandicapte broer was na jaren zonder contact overleden en ik voelde mij meer dan ooit in de steek gelaten. Er was veel ratio voor nodig om mijn gevoelens van onmacht, boosheid en spijt terug te brengen tot het besef dat ik slechts een radertje geweest was in een situatie die zichzelf in zestig jaar tijd tot een Gordiaanse knoop had ontwikkeld. Of dat nog niet genoeg was kreeg mijn vrouw een nierziekte, die zich ongunstig ontwikkelde en raakte ook mijn dochter in Spanje verwikkeld in een nare scheiding. Ik voelde me als Mrs. Robinson van Simon & Garfunkel: Anyway you look at did you lose. Gelukkig was er nog één groot lichtpunt: het tandeloze lachje van onze nieuwe kleinzoon, het hoogtepunt in een jaar vol zorgen.

Zoals verwacht werd de dosering van mijn schildklierpillen verlaagd en moest ik na zes weken opnieuw bloed laten prikken. Zelf vond ik vijf weken lang genoeg, want ondertussen daalden de cijfers op de weegschaal verder. Wat betreft de schildklier waren de bloeduitslagen nu in orde, maar mijn huisarts was hiermee uitgedokterd. Hij stuurde me door naar de internist, waar ik na enige aandrang op de korte wachtlijst kwam. En gedurende 24 lange dagen daalden de cijfers op de weegschaal in een oplopend tempo verder en bereikte ik een BMI om trots op te zijn.

 

Wordt vervolgd

Print Friendly, PDF & Email

Post-navigatie:




Wat je niet wil missen:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: