#WOT 19: Sinister

06. Krommedijk

0      1

Die zomer werd ik zestien. Het schooljaar had ik succesvol afgerond en op mijn eindrapport stond slechts één onvoldoende, een vijf voor Frans. Aan de door de rector eigenhandig geschreven mededelingen Harder werken! bij het kerstrapport en Volhouden! bij het paasrapport, had hij ditmaal niet veel toe te voegen. Zelfs het cijfer voor meetkunde had ik op weten te krikken tot een 6 min en ik was toegelaten tot het vierde leerjaar.

Voor het zover was, waren er natuurlijk die zeven weken zomervakantie, dat jaar voor het eerst met vakantiewerk. Via het Arbeidsbureau werd ik de hele maand juli ambtenaar bij de Raad van Arbeid, afdeling Kinderbijslag. Ik was blij dat ik niet naar school hoefde, kon ’s ochtends zelfs iets langer in mijn bed blijven liggen, maar had me van het echte leven toch iets anders voorgesteld dan kaartenbakken, formulieren en kantoorhumor. Het werk was zo saai, dat zelfs de Tour de France-flitsen op de radio interessant werden.

Love, peace and happiness waren in 1969 al behoorlijk aan het verbleken en zouden in augustus van dat jaar in Woodstock hun laatste hoogtepunt bereiken. Maar flower power had het statige kantoorpand aan de Dordtse Wijnstraat nooit bereikt. Hoewel de Beatles al snel weer teruggekeerd waren uit India en nu druk bezig waren uit elkaar te vallen, maakte de avondvullende tekenfilm Yellow Submarine veel goed. Voor het eerst had ik Lucy in the sky with diamonds met eigen ogen gezien en ik was er nog steeds van overtuigd dat er ergens een betere wereld was dan thuis of op school. Of op kantoor.

Zoals anderen precies weten waar zij waren, toen zij hoorden dat president Kennedy vermoord was, zo weet ik nog precies waar ik was toen ik hoorde dat Brian Jones was overleden: mijn derde dag op kantoor was net begonnen. Want ik was dan wel meer van de Beatles dan van de Rolling Stones, maar mijn jeugdige onschuld had aan al mijn muzikale helden de status van onsterfelijkheid toegekend, ook aan de antihelden onder hen. Brian Jones zette mij in dat opzicht met beide benen op de grond en ik begon te vermoeden dat er achter dat muzikale scherm van geuren en kleuren onvermoede machten een rol speelden. Maar, zo hield ik mij nog voor, was het voor Brian nu wel zo verstandig geweest om mee te doen aan een nummer als Sympathy for the devil?


Sinister ~ 1) Akelig 2) Donker 3) Dreigend 4) Duister 5) Eng 6) Griezelig 7) Huiveringwekkend 8) Linker 9) Luguber 10) Naargeestig 11) Ongeluk 12) Ongelukkig 13) Ongunstig 14) Onguur 15) Onheil 16) Onheilspellend 17) Ramp 18) Rampspoedig 19) Ruw 20) Schrikwekkend 21) Snood 22) Somber 23) Zeer duister 24) Zeer ongunstig


Het werd nog erger, die zomer. Mijn dagen als ambtenaar hadden mij 245 gulden opgeleverd, en daar kon ik veel mee doen. Eindelijk had ik geld genoeg om een elpee van de Beatles te kopen en dat werd Rubber Soul, omdat mijn broer die nog niet had en ik met name het nummer Nowhere man wilde hebben. Voor het eerst kon ik kleren kopen, die niet de toestemming van mijn moeder nodig hadden: een broek met wijde pijpen en een sweater van lichtblauwe badstof. En nog steeds was er geld genoeg over om veertien dagen te gaan kamperen in Zeeland. Met drie vrienden fietste ik naar een camping achter de duinen en ’s middags op het strand stemde ik in met the Who: I’m free and I‘m waiting for you to follow me.

Tijdens onze eerste kampeerweek werden in Los Angeles de zwangere actrice Sharon Tate en zes anderen vermoord door de Manson Family, en in komkommertijd was dit wereldnieuws. Natuurlijk was ik geschokt door de brute moorden, maar dat de woorden hippie en commune regelmatig vielen, schokte vooral mijn wereldbeeld. Het werd er in de weken, die erop volgden, niet beter op. Er volgden meer details over Charles Manson, het sinistere brein achter de moorden en uitgerekend hij was ook van de Beatles, vooral van The white album. Paul McCartney’s Helter Skelter was voor mij een kermisattractie op de pier van Brighton, maar in zijn zieke geest werd het een blauwdruk voor een apocalyptische rassenoorlog, waarvan deze moorden het begin moesten zijn.

Nee, niet iedere langharige hippie stond aan de goede kant, begreep ik nu wel. Van California dreamin’ bleef niet veel over en mijn jaren zestig eindigden met het bloedbad op 10025 Cielo Drive, Beverly Hills. Het doodsteken van Meredith Hunter, tijdens het door de Rolling Stones in de laatste maand van dat decennium georganiseerde Altamont Free Festival, was slechts een trieste toegift. Voor mij was het hippietijdperk die zomer al geëindigd, daar had ik de Hell’s Angels niet meer voor nodig.

Bijna twintig jaar later kwam het met Helter Skelter in ieder geval toch nog goed. Op 8 november 1987 trad U2 op in Denver, Colorado, en zanger Bono kondigde hun versie van het Beatles-nummer aan met de troostende woorden: This is a song Charles Manson stole from the Beatles … we’re stealing it back. Met Manson zelf gaat het nooit meer goed komen. Hij zit in een levenslange gevangenisstraf uit in Corcoran State Prison, Californië, en heeft inmiddels twaalf verzoeken voor vervroegde vrijlating afgewezen zien worden. Het op zijn voorhoofd getatoeëerd hakenkruis doet het bij de commissie, die moet oordelen over zijn gratieverzoeken, niet goed.

Die jaren zestig zijn nu eigenlijk leuker dan ze toen waren.

 

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat daar een link achter naar je eigen blog.

Print Friendly, PDF & Email

Post-navigatie:




Gerelateerde blogposts:

One thought on “#WOT 19: Sinister

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll Up
%d bloggers liken dit: