#WOT 21: Bitterzoet

05. Dresselhuysstraat

     0

Van de pas aangeschafte leermiddelen voor de middelbare school verheugde ik me vooral op de tekendoos met plakkaatverf en het potje Oost-Indische inkt. Die waren dan ook nieuw en ongebruikt, terwijl de meeste leerboeken afdankertjes van mijn broer waren, die dat jaar al naar de derde klas zou gaan. De Bosatlas bleef op zijn kamer staan, net zoals de woordenboeken. Als ik één van deze boeken nodig had, kon ik bij hem aankloppen. Tenminste, als hij atlas of woordenboek niet zelf nodig had, want dan moest ik wachten.

Het leek mij wel wat, die middelbare school, want het laatste jaar op de lagere school was niet bepaald uitdagend. Meer dan lesstof herinner ik me vooral karweitjes, waarmee ik een aanzienlijk gedeelte van de dag vulde. Samen met een klasgenoot zette ik koffie voor de onderwijzers en vlak voor het speelkwartier bezorgden wij in ieder lokaal kratten met flesjes lauwe schoolmelk, waar een gelige rand room op dreef.

Eerst moesten wij met een scherp potlood een gat in de zilverkleurige capsules prikken, om in iedere fles een rietje te kunnen doen. Het was de opmaat voor een nog viezer klusje, want na afloop moesten eerst alle rietjes uit de flesjes gehaald worden om vervolgens de doppen te verwijderen, die in grote zakken bewaard werden. Deze waren bestemd voor de missie en ik vond dat wat raadselachtig. Dat missionarissen in Afrika iets konden met oude brillen en brillenglazen begreep ik wel, maar wat moesten ze daar nu daar nu met al die zakken vol stinkende doppen?

De hoofdonderwijzer gaf graag dictees, maar corrigeren vond hij een stuk minder leuk. Dus keek hij regelmatig alleen mijn werk na, gaf me het resultaat en vroeg mij de andere dictees na te kijken. Dat bracht me in een moeilijk parket, want ik voelde de ogen van mijn klasgenoten in mijn rug prikken. Sommigen waren al tweemaal blijven zitten en stonden achter het muurtje op het schoolplein stiekem te roken. Ook hadden ze soms vieze boekjes bij zich, of de Muziek Expres. Nee, hen wilde ik graag te vriend houden en dat deed ik door een flink aantal fouten over het hoofd te zien.


Bitterzoet ~ 1) Alfran 2) Alfrank 3) Dolbes 4) Dolkruid 5) Eigjeshout 6) Elfrank 7) Elgjeshout 8) Geneeskrachtige plant 9) Hondenbeishout 10) Kalfskruid 11) Klimplant 12) Kwalster 13) Kwastjeshout 14) Nachtschade 15) Nachtschaden 16) Oerhout 17) Onkruid 18) Plant 19) Rekop 20) Schothout 21) Sluchter 22) Smaak 23) Smaakgewaarwording 24) Walschot


Mijn motivatie om naar die school in Rotterdam te gaan werd enorm vergroot door het herbarium van mijn broer. Kennis der natuur heette bij hem biologie en van zijn leraar moest hij een map met gedroogde planten samenstellen, voorzien van naam en vindplaats. Bij de opdracht hoorde een flora, een boek met beschrijvingen van planten en ingewikkelde tekeningen vol stampers en meeldraden. Hij had er niet veel zin in, maar ik vond het spannend en ongevraagd ging ik hem helpen. Ineens kende ik de namen van vogelwikke, hondsdraf en ereprijs en had buitenspelen een nieuw doel. Overal waren bloemen te vinden, die in het herbarium konden, en in mijn eentje fietste ik langs de dijken van het eiland van Dordrecht om zeldzame exemplaren te zoeken.

Gedroogd bleef er niet veel van over, maar bitterzoet was toch wel de plant met de mooiste bloemen. Paars en geel, alsof de jaren van de flower power al begonnen waren. De flora waarschuwde dat de bessen van dit lid van de familie van de nachtschade giftig waren, zodat mijn ontzag voor de plant met de hangende, stervormige bloemen met vijf kroonbladen en gele vergroeide meeldraden nog groter werd. Ik kon bijna niet wachten op mijn eigen herbarium.

De botanicus in mij heeft de tweede klas niet gehaald. Die leraar biologie was een rare man, die in zijn zomervakantie vlinders ging vangen in Japan, en zijn manier van lesgeven was bijzonder saai. Van tevoren had hij het hele schoolbord volgeschreven met aantekeningen, die wij in ons schrift moesten overnemen en voor de volgende les uit ons hoofd moesten leren. Iedere mondelinge overhoring liep uit op een regelrechte vernedering, waarbij een ongelukkige leerling naar voren moest komen om de superioriteit van deze leraar te bewijzen.

De uitnodiging hiervoor begon met de gevreesde woorden de beurt is aan …, waarbij hij de spanning opvoerde door minutenlang met de lerarenagenda in zijn hand de klas rond te kijken, op zoek naar het volgende slachtoffer. Het hoogtepunt van zijn didactisch vermogen was de schriftelijke overhoring, waarbij hij na het gebruikelijke openingszinnetje plotseling zijn agenda dichtsloeg en er … allemaal! aan toevoegde. Hierbij hikte hij sissende geluiden en reed met zijn onderlichaam tegen het bureau aan, zodat wij vermoedden dat hij er nat van in zijn broek werd.

Al snel vond ik het niet vreemd meer, dat mijn broer twee jaar geleden geen zin in dat herbarium gehad had.

 

WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat bij Martha een link achter naar je eigen blog.

Print Friendly, PDF & Email

Post-navigatie:




Wat je niet wil missen:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: