Het moment, waarop mijn toekomstperspectief eindelijk zwaarder is gaan wegen dan mijn herinneringen en inzichten, ligt al even achter me. Natuurlijk is het een langzame ontwikkeling geweest, maar het tijdstip en de plaats waarop dit besef indaalde, staat me nog helder voor de geest. Het was de eerste dag van alweer een nieuw schooljaar en ik was blij dat ik om drie uur ‘s middags in de auto kon stappen. Bij Schiedam was het op de A20 nog rustig, maar in de bocht na de tunnel onder de spoorbaan begonnen de matrixlichten te knipperen om aan te geven dat er een file aan het ontstaan was. Ik liet mijn gas los en minderde vaart.

Opeens werd mijn auto naar voren gestoten, met zoveel kracht dat mijn bril van mijn hoofd vloog en de rugleuning van mijn stoel brak. In liggende positie bleef ik het stuur vasthouden en probeerde te remmen, terwijl er van alles door mijn hoofd schoot. Ik was van achteren aangereden, maar hoe zag het er op de weg voor mij uit? Ging er nog een botsing komen? Was ik al gewond? Het was bijna een opluchting toen ik de tweede klap hoorde, die niet eens zo hard was. Onmiddellijk dacht ik aan brand en ik realiseerde me dat ik zo snel mogelijk de auto uit moest. Ik maakte mijn veiligheidsriem los en wist overeind te krabbelen.

Mijn bril vond ik achter het stuur op het dashboard en ik voelde dat het portier klemde. Ik gooide mijn hele gewicht er tegenaan en vluchtte de auto uit. Waar ik de tegenwoordigheid van geest vandaan haalde, weet ik niet, maar ik stapte onmiddellijk over de vangrail heen en was voor het moment veilig. Daar stond ik dan, midden op de A20 bij hectometerpaaltje 26, met uitzicht op station Schiedam en een auto die nooit meer zou gaan rijden. Voor die constatering hoefde ik geen schade-expert te zijn.

Ik dacht aan de laatste vakantieweek, die in het teken had gestaan van een mislukte bemiddelingspoging tussen mijn vader en mijn oudste broer, en ik dacht: Stef, je gaat hiermee stoppen. Vanaf nu ga je voor jezelf leven, want het kan zomaar afgelopen zijn.


Jeugd ~ 1) de jonge jaren 2) frisheid 3) het jong zijn 4) jeugdigheid 5) jeugdjaren 6) jonge jaren 7) jonge personen 8) Jongelieden 9) jongelingsjaren 10)jongelingsleeftijd 11) jongelui 12) jongens en meisjes 13) jongeren 14) jongheid 15) jonkheid 16) kinderdagen 17) kinderjaren 18) kindertijd 19) kindsheid 20) levensmorgen


Ergens in een ver verleden moet ik mij op vergelijkbare manier gerealiseerd hebben dat mijn jeugd voorbij aan het gaan was en ik volwassen werd. Maar ik denk dat dit een proces geweest is van veel kleine en een paar grote stappen, en niet van één grote ommekeer.

Daar liep ik over de Rotterdamse Beukelsdijk. Een half uur eerder had ik in de gang voor de lerarenkamer te horen gekregen dat ik geslaagd was en ik voelde me gelukkig, maar ook leeg. Inclusief kleuterschool had ik veertien schooljaren achter de rug, en dat verleden sloot zich nu. Met Boudewijn de Groot als bondgenoot probeerde ik de toekomst open te breken, door zachtjes te zingen: en nu ben ik groot en belangrijk en student. Maar het lukte niet, want ik kon me nog niets voorstellen bij een studentenbestaan.

Vier jaar later keerde ik vanuit de studentenflat in Utrecht terug naar Dordrecht, maar niet naar het ouderlijk huis. Daar was in het weekeinde al nauwelijks plaats meer voor mij, want bij de bouw van de woning was alleen rekening gehouden met mijn gehandicapte broer en zus. Ik vond een etage boven een dameskapsalon en heb vanaf dat moment niet meer thuis geslapen. Ik was nog nooit zo vrij geweest, eindelijk zonder ouders of medestudenten om me heen. Ik zag oude vrienden en vriendinnen terug en ik ontmoette er mijn vrouw. Als werkstudent bouwde ik op vrijdag en zaterdag bij een drankhandel in de buurt een Zwitserleven Pensioen op van vijfentwintig euro per maand, gerekend vanaf mijn vijfenzestigste jaar.

Maar ik werd pas echt volwassen op derde kerstdag 1981, toen mijn oudste dochter geboren werd. Een wolk van een baby, met een aanstekelijk temperament. Een nieuw leven, dat van mij afhankelijk was en waarvoor ik nog wel even verantwoordelijk zou zijn. Met liefde deed ik de deur naar mijn jeugd dicht en stapte een nieuwe levensfase in. Met een hoofd vol herinneringen was ik door mijn kinderjaren, puberteit en adolescentie gekomen, op zoek naar nieuwe inzichten. Ik had er nog geen idee van hoe zwaar mijn geheugen me in de toekomst nog zou gaan vallen.

 

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat daar een link achter naar je eigen blog.

Print Friendly, PDF & Email