Psycholoog of psychiater ben ik niet, en daar prijs ik mezelf gelukkig om. Niet dat dit geen mooie banen zijn, tenslotte is het machtig interessant om ons menselijk gedrag te bestuderen. En het is natuurlijk fantastisch wanneer je een medemens dan ook nog een stapje in de goede richting kunt laten zetten.

Maar hoe gaat dit na werktijd? Is er een grens tussen overdag in de kliniek en ‘s avonds thuis op de sofa? Of gaat het observeren en analyseren dan genadeloos door? Als leraar Nederlands kon ik het moeilijk laten ook thuis taalfouten te corrigeren, dus waarom zou een psychiater zijn of haar partner ook niet af en toe professioneel observeren?  Zou het niet verleidelijk zijn op een verjaardagsfeestje iemand je visitekaartje te geven, met de opmerking dat die persoon maar eens contact met je op moest nemen?

Het Amerikaanse tijdschrift Fact vroeg tijdens de presidentsverkiezingen van 1964 aan de leden van de American Psychiatric Association, de grootste beroepsvereniging van psychiaters, of de republikeinse presidentskandidaat Barry Goldwater psychologisch gezien wel geschikt was voor het ambt van president. Maar liefst 1189 psychiaters vonden van niet en het campagneteam van zijn tegenstander Lyndon B. Johnson gebruikte deze conclusie in hun vernietigende slogan In your guts, you know he’s nuts. Barry Goldwater verloor de verkiezingen kansloos.

Achteraf vond de A.P.A. dat haar leden verkeerd gehandeld hadden en presenteerde in 1973 de Goldwater Rule, waarin de associatie verklaarde dat het voor psychiaters onethisch was om een professionele mening te geven over publieke figuren, die zij niet persoonlijk onderzocht hadden en van wie zij geen toestemming hadden gekregen om hun geestelijke gezondheid ter discussie te stellen.

Toch kan ik me voorstellen dat, wanneer deze beroepsgroep ‘s avonds voor de televisie zit, zij toch met enige regelmaat psychische stoornissen uit hun diagnostische en statistische handboek DSM-5 voorbij zien komen. Over filmsterren met eetstoornissen of suïcidale popsterren kun je dan nog je schouders ophalen en het jammer vinden dat zij geen deskundige hulp hebben gezocht. Maar wanneer het landelijke politici betreft, wordt het toch een ander verhaal. Een atoomoorlog is nu bijna net zo dichtbij als aan het begin van de jaren zestig.


Narcist ~ 1) Autisme 2) Belangstelling 3) Eigenliefde 4) Eigenlof 5) Eigenaardigheid 6) Liefde tot zichzelf 7) Liefde voor zichzelf 8) Ongezonde belangstelling 9) Verliefd op zichzelf 10) Verliefdheid op zichzelf 11) Zelfingenomen 12) Zelfingenomenheid 13) Zelfverheerlijking 14) Ziekelijke eigenliefde 15) Ziekelijke liefde voor zichzelf


Nu is de A.P.A. wel de grootste, maar niet de enige beroepsorganisatie voor psychiaters in de Verenigde Staten, zodat er nog genoeg psychiaters en klinische psychologen zijn die de Goldwater Rule naast zich neerleggen. Zonder hem zelf persoonlijk onderzocht te hebben dichten zij president Donald Trump een scala aan persoonlijkheidsstoornissen toe, waaronder grootheidswaanzin, een gebrek aan empathie en kwaadaardig narcisme. Voor hen is het ethischer de ethische regels van de A.P.A. te negeren, want zij vinden dat het hun plicht is de bevolking te waarschuwen voor Trump’s gevaarlijke geestelijke gesteldheid. De vraag, hoe hij zich dan met zijn onbehandelde persoonlijkheidsstoornis in de politieke arena staande kan houden, blijft in hun geval onbeantwoord. Of is zijn geestelijke instorting slechts een kwestie van tijd?

Hoeveel narcisten zouden er in het Nederlandse openbare leven rondlopen? Hoeveel van onze politici hebben een grandioos en overdreven positief zelfbeeld, kijken neer op anderen en hebben een sterke behoefte aan aandacht en bewondering? Zijn het alleen Geert Wilders en Thierry Baudet, of zitten ze ook aan de formatietafel om Nederland, maar vooral om zichzelf groot te maken? En wat te denken van Hubert Möllenkamp, die er geen probleem in zag om als bestuursvoorzitter in de sociale woningbouw rond ter rijden in een Maserati? Of van Frank Giltay, OR-voorzitter van de Nationale Politie, die zich er nog steeds over verbaast dat hij die 198 flessen prosecco voor zijn vrouw niet had mogen declareren?

Maar dit zijn de narcisten, die in de schijnwerper staan. De verborgen narcist kan je vader zijn, of je broer. En volgens wetenschappelijke onderzoekers verspreidt narcisme zich in dit tijdvak van sociale media zich als een epidemie onder ons, van zelfliefde naar selfie is niet zo’n grote stap. Maar waarom wil ik eigenlijk dat jullie dit blog lezen?

 

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat daar een link achter naar je eigen blog.

Print Friendly, PDF & Email