#WOT 4: Seizoen

06. Krommedijk

0      2

Midden in een stortbui werd ik wakker. Het was buiten al licht, maar met de langste dag in zicht vertelde dat nog niets over het uur van de morgen. In tien minuten regende de bui zich leeg, waarna het kletterende geluid wegstierf en de vroege vogels het heft weer in handen namen. Was dit het afscheid van de lente geweest?

In ieder geval stond de zomer weer voor de deur, het seizoen van zon en vakantie, van vrije tijd en Franse campings. Dan zouden er even geen verplichtingen zijn en met een beetje geluk geen files, hooguit die bij Parijs. En ten zuiden van de Franse hoofdstad, op de autoroute richting Orléans en Clermont-Ferrand, begon de vrijheid pas echt, met het noorden ver weg en alle verkeerslichten op groen.

Ik denk dat de zomer in een belangrijk deel van mijn leven een schuilplaats is geweest, een compensatie voor ochtendfiles in het donker, lange werkweken, volle klassen, veel nakijkwerk en geestdodende vergaderingen. Maar ook een bron van inspiratie, want ieder jaar kwamen er op zo’n camping in Frankrijk nieuwe inzichten over hoe het leven eigenlijk moest zijn en welke veranderingen daarvoor nodig waren. De zomerzon bracht relativering en hoop.


Een seizoen of jaargetijde is een jaarlijks terugkerende periode van 3 maanden. Het tropisch jaar van de aarde is ingedeeld in 4 jaargetijden: lente, zomer, herfst en winter. Overigens vallen deze jaargetijden vooral in de gematigde tot hogere breedten samen met duidelijk te onderscheiden klimatologische periodes.


Op de middelbare school was dat niet anders geweest. Zeven jaar lang in een tredmolen van iedere vijftig minuten een bel, iedere dag op hetzelfde moment pauze, iedere maand weer een treinabonnement. Een fiets met een lekke band, een onvoldoende voor natuurkunde, woordjes stampen en stamtijden leren, verbuigen en vervoegen, gehoorzamen en mijn best doen. Want eens zou dit allemaal de moeite waard zijn, maar eens was nog zover weg. En dus leefde ik van vakantie naar vakantie.

Mijn volgeplakte agenda begon te dik te worden voor mijn pukkel, zodat ik de bladzijden voor de laatste drie weken eruit scheurde en dubbelgevouwen in het kleine voorvak deed. Eenvoudige rekensommetjes vertelden me dat de kans dat ik bleef zitten klein was, en met het einde van het schooljaar in zicht kwam er een heerlijk gevoel van ontspanning over mij.

De zeven weken vakantie waren nog niet begonnen, maar kwamen wel binnen handbereik. Mijn leraren hadden hun cijfers al ingeleverd en de slotweek van het schooljaar was een overbodige toegift. Toch hinderden die laatste lessen mij niet, mijn gedachten waren al vertrokken en mijn lichaam zat in alle rust de rit uit.

Maar hoe lang de zomervakantie ook duurde, altijd kwam weer het moment waarop het einde in zicht kwam. Inmiddels waren er meer weken verstreken dan er nog restten, de laatste dagen op de camping waren aangebroken en sommige vakantievrienden waren al uitgezwaaid. Ineens kwam het besef dat de koek bijna op was, dat ik straks weer mijn lesrooster ging ophalen en mijn boeken moest gaan kaften. Of dat ik me voorgenomen had thuis de kozijnen nog te schilderen en dat er in de garage een fiets met een lekke band op me stond te wachten.

Tegen beter weten in probeerde ik het voornemen, om het vanaf nu anders aan te pakken, nog vast te houden, maar relativering en hoop waren niet opgewassen tegen het bleke noorderlicht tussen Parijs en Antwerpen. Eenmaal thuis bleef er maar weinig van over.

Als leraar was de eerste schooldag niet veel anders dan als leerling. Of ik nu met koffie en een gevulde koek in de kantine zat te luisteren naar alles wat er in het komende schooljaar zou veranderen, of dat ik op de achterste bank in het lokaal me afvroeg hoe het in hemelsnaam ooit weer juni zou worden, het gevoel was hetzelfde. Ik had mijn schuilplaats verlaten en moest snel weer leren omgaan met de dagelijkse realiteit.

Toen ik vanochtend heel zachtjes de wekker van de buurman hoorde, was het buiten nog donker. Rammelend rolde er een vuilnisbak door de straat en even later startte iemand zijn auto. De werkweek was weer begonnen, maar in mijn agenda staat er voor deze week niets bijzonders. Mijn laatste grote vakantie duurt nu al vijf jaar en nog iedere dag geniet ik er met volle teugen van. Zou er met mijn arbeidsethos iets mis zijn, of is dit mijn verdiende loon?

Nog steeds houd ik van alle seizoenen het meeste van de zomer, van de warmte, het licht en de kleuren, maar herfst en winter hebben hun deprimerende greep op mij verloren. Tegenwoordig kan ik zelfs genieten van vallende bladeren en nevelige ochtenden, de donkere dagen rond kerst neem ik voor lief. Ik ben nog steeds blij met de eerste sneeuwklokjes, maar van seizoensgebonden melancholie heb ik niet zoveel last meer. Het was de prijs, die ik voor zingeving betaalde.

 

#WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag publiceert Irene van Putten op ipixtitude.com een woord waar je over mee kunt schrijven. Je kunt op ieder gewenst moment instappen.

Print Friendly, PDF & Email

Post-navigatie:




Gerelateerde blogposts:

2 thoughts on “#WOT 4: Seizoen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll Up
%d bloggers liken dit: