#WOT 42: Dialoog

Het hoge woord moet er maar eens uit: ik heb stemmen in mijn hoofd. Al heel lang, maar ik had geleerd deze stemmen het zwijgen op te leggen. Opvoeding en school leerden me niet te luisteren naar de stem van mijn intuïtie, want haar woorden waren irrationeel. Bovendien kwam ze tot andere conclusies dan mijn ouders en leraren, waardoor ik in conflict kwam met een andere stem in mij: mijn geweten. Ik kon niet tegelijkertijd mijn ouders en mijn intuïtie gehoorzamen. Het kind in mij liet zich met de sterkste stroom meedrijven en koos de kant van de ratio. Ik ging mijn intuïtie wantrouwen en sloot haar op in een achterkamertje van mijn bewustzijn.  Mijn ouders gehoorzamen werd makkelijker en mijn schoolresultaten gingen vooruit. Maar of ik er een beter mens van werd, valt nog te bezien.

Zelfs met de deur op slot was het wel een gezellig kamertje, daarachter in mijn hoofd. En het werd er steeds drukker, want het gezond verstand was een ongastvrije baas, die heel wat kleurrijke nieuwkomers de deur wees. In mijn herberg was er voor hen alleen plaats in het achterkamertje, waarvan de wanden inmiddels paars, oranje en appelgroen geschilderd waren en waarin de muziek nooit zweeg.

Ik werd groot, belangrijk en student. Ik kreeg een vrouw, kinderen en een doel om voor te leven. Zie je wel, het is goed dat je de smalle weg van het verstand hebt gekozen en de brede weg van oppervlakkig vermaak, vage ideeën en onderbuikgevoelens links hebt laten liggen, sprak mijn gezond verstand tegen mij. Ouders en leraren kunnen trots op je zijn, want je bent geworden zoals zij zijn. En zo hoort het. In het achterkamertje waren paars, oranje en groen langzaam maar zeker verbleekt en de muren werden overgeschilderd in wit, Jan de Bouvrie-wit. De volumeknop van de muziek werd teruggedraaid en ik wees de meest luidruchtige gasten de deur. Ik was een aangepaste echtgenoot en vader geworden, een min of meer gewaardeerd lid van onze samenleving.


Dialoog ~ 1) Discussie 2) Gespreksvorm 3) Gesprek 4) Gesprek tussen twee personen 5) Mondeling onderhoud 6) Overleg 7) Samenspraak 8) Tweegesprek 9) Tweespraak


Maar de gasten bleven, zij weigerden te vertrekken. Ze bleven in mijn hoofd spoken, riepen dingen die ik wilde vergeten en zongen liedjes die ik niet meer wilde horen. Ik vertelde ze, dat ze niet meer in mijn leven pasten, maar ze lachten me uit. Wij zíjn jouw leven, hoonden ze, zonder ons ben je niet meer dan een marionet, een door de ratio bestuurde robot. We geven je nog een paar jaar en je zult zien dat je ons gaat smeken je terug te brengen naar wie je was. En vanaf dat moment was er nòg een stem in mijn hoofd, de stem van de twijfel.

Het werd druk met al die ongenode gasten. Steeds vaker was ik in mijn hoofd te vinden, om de discussie met hen aan te gaan. Zat ik op de goede weg, of toch niet? Mensen om mij heen bevestigden in koor dat ik het prima deed en me niet gek moest laten maken door zo’n midlifecrisis. Die ging wel weer over, met of zonder motorrijbewijs. Maar de stemmen in mijn hoofd spraken een andere taal, lieten mij niet berusten en betreurden het kind dat ik vergeten was te zijn. Twijfel sloot de herberg van het verstand en opende de deur van het achterkamertje. In de chaos die ontstond stortte het zorgvuldig geconstrueerde gebouw van uitgangspunten en ingedamde gevaren in elkaar.

Intuïtie en twijfel ontmoetten elkaar, werden vrienden en besloten dat ik professionele hulp nodig had. Ze stuurden me naar een lelijk kantoorpand, met koffievlekken op de vloerbedekking en zwijgende mensen in de wachtkamer. De dame in de stoel tegenover mij ging de dialoog aan, zonder veel te zeggen. Ik was degene, die moest praten en ik liet haar kennismaken met de zwijgende meerderheid in mijn hoofd. Sommigen onder hen klonken heel geloofwaardig, anderen vielen onmiddellijk door de mand en verdwenen. Er waren ook een paar hardnekkige gasten, vooral uit de herberg, die zich niet zomaar lieten wegsturen en telkens weer terugkwamen. Sommigen van hen waren bijna net zo oud als ik en hadden het kleine kind in mij nog meegemaakt. We hielden vol, de dame en ik, en gezamenlijk bouwden wij een nieuw gastenverblijf, waarin voor hen geen ruimte was. Eindelijk bleven ze weg.

Ik heb dus nog steeds stemmen in mijn hoofd, maar tegenwoordig zit mijn intuïtie gezellig op de bank te praten met mijn gezond verstand. Mijn strenge ratio zit tegenover hen, maar laat wat minder van zich horen. Wij schamen ons niet langer voor het kind in mij, dat maar niet volwassen wil worden en geen toestemming meer nodig heeft om te kunnen spelen. Gelukkig ben ik een stuk minder verstandig geworden.

 

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat een link achter naar je eigen blog onder het woord van die week zodat iedereen mee kan lezen.

De #WOT is bedacht door Karin Ramaker. Daarna is het overgenomen door Irene van Putten, vervolgens door Hendrik-Jan de Wit en nu dus door Martha Pelkman.

Print Friendly, PDF & Email
« »

© 2019 Stephan Koopmans' Blog. Thema door Anders Norén.