#WOT 47: Storm

05. Dresselhuysstraat

     2

Hoe ik het zo ver heb laten komen, weet ik niet meer, maar ik ben een tijd padvinder geweest. We waren pas verhuisd naar een nieuwbouwwijk, en ik weet nog dat ik een beetje met mijn ziel onder de arm liep. Natuurlijk, het nieuwe winkelcentrum met zijn moderne supermarkten was heel aantrekkelijk, maar zonder mijn oude schoolkameraden al snel een beetje saai. Mijn broers zaten  op de middelbare school en hadden huiswerk, dus ik was helemaal op mezelf aangewezen. Dit was toen, net als nu, doorgaans geen probleem voor me, maar zelfs ik heb af en toe behoefte aan mensen om me heen. Of mijn ouders dat in de gaten hadden, weet ik niet. Het kan ook zijn dat zij mijnheer pastoor na zijn eerste huisbezoek wilden laten zien dat ons gezin wel degelijk kerkelijk meelevend en actief was. Want ineens zat ik op het jongerenkoor, bracht parochieblaadjes rond en ging ik met mijn ouders naar de stad om een uniform voor de zeeverkenners te kopen.

Het werd mij de eerste zaterdagmiddag al duidelijk dat ik in het verkeerde seizoen lid was geworden, want de zeilboten lagen voor groot onderhoud op de kant. Met een driehoekige verfkrabber moesten de verkenners de stalen boten strippen, om ze opnieuw in rode menie en donkerblauwe verf te kunnen zetten. Alleen de gedachte, dat ik over een paar maanden kon gaan zeilen, deed mij deze rotklus volhouden.

Om als verkenner geïnstalleerd te kunnen worden, moest ik de beginselen van het pionieren onder de knie krijgen. Dit kon ik laten zien door van houten palen en touw een tafel of een ladder te maken. Urenlang zat ik te oefenen op mastworp, paalsteek en kruissjorring, maar ik denk niet dat ik hier veel talent voor had. Oudewijvenknopen, daar was ik goed in. Het uit mijn hoofd leren van de verkennerswet was een stuk eenvoudiger, waarbij ik mij wel realiseerde dat ik vanaf nu geacht werd altijd eerlijk, trouw en rechtvaardig te zijn. Dat ik wist te gehoorzamen en dat alle andere verkenners nu mijn broeders waren, nam ik nog even ter kennisgeving aan. En toen ik het kompasschieten onder de knie had en zestien windstreken kon benoemen, was het tijd voor mijn officiële installatie. Mijnheer pastoor, nu als geestelijk verzorger van deze verkennersgroep, overhandigde mij een Turkse knoop, die ik als ring om de officiële groepsdas mocht schuiven.


Storm ~ 1) Atmosferische verschijnselen 2) Atmosferisch verschijnsel 3) Aanval van winderigheid (crypt.) 4) Bekende personen en groepen 5) Depressieverschijnsel 6) Franse schrijver 7) Geweldige aanval 8) Harde wind 9) Hevige wind 10) Hoe het loopt bij een grote toeloop (crypt.) 11) Inhoud van een glas water (crypt.) 12) Meteorologisch verschijnsel


 

De leider van de zeeverkennersgroep werd, hoe kan het ook anders, schipper genoemd. Wij waren georganiseerd in een bak, een groep van zes jongens onder leiding van een bootsman  en een kwartiermeester. Iedere bak droeg de naam van een watervogel –  aalscholver, meeuw en ijsvogel – en deze naam sierde ook hun eigen boot, waarvan ik inmiddels wist dat het een lelievlet was.

Tussen schipper en bootslieden zaten nog wat oudere jongens, die hun eigen boot hadden met de spannende naam Hurricane. Dat was toch wel een beetje rock ‘n’ roll, want waren de Hurricanes niet de begeleidingsgroep van Rory Storm, de oude band van Beatles-drummer Ringo Starr? En hier begon de schoen al een beetje te wringen, al duurde het toch nog wel even voordat hij echt te strak ging zitten. The times they are-a-changin’, zong Bob Dylan, en hier zat ik in uniform gehoorzaam te zijn aan iedereen die hoger in rang was. Wilde ik dit wel? Twee jaar heb ik het volgehouden, omdat zeilen toch wel leuk was en me een gevoel van vrijheid gaf. Helaas hoorde er gezag en gehoorzaamheid bij, plus die stomme kleding. De schipper is nog bij mijn ouders op bezoek geweest om iets te doen aan mijn groeiende gebrek aan discipline, maar er was geen redden meer aan. De beatmuziek had Baden Powell verslagen.

Heel lang heb ik gedacht dat een hurricane een vliegtuig was, net zoiets als een spitfire. Dat klopte ook wel, maar ik vond het toch wel een beetje een rare naam voor een boot. Je gaat een vliegtuig toch ook niet De Eenhoorn noemen? Uiteindelijk viel het kwartje: een hurricane was ook een orkaan. Dat paste een stuk beter bij de storm die rock ‘n’ roll heette.

 

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat een link achter naar je eigen blog onder het woord van die week zodat iedereen mee kan lezen.

De #WOT is bedacht door Karin Ramaker. Daarna is het overgenomen door Irene van Putten, vervolgens door Hendrik-Jan de Wit en nu dus door Martha Pelkman.

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

Post-navigatie:




Wat je niet wil missen:

2 thoughts on “#WOT 47: Storm

    1. Het is iedere week weer spannend waar de #WOT mij brengen zal. Soms denk ik, ik ben door mijn herinneringen heen en dan gaat er toch weer een luikje open. Leuk dat je ervan kunt genieten.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: