#WOT 52: Laatste

05. Dresselhuysstraat

0      2

Ik neem jullie even mee terug naar december 1967. Mijn leven in de Dordtse nieuwbouwwijk Crabbehoff was overzichtelijk en weinig uitdagend. Eigenlijk kwam ik als veertienjarige niet verder dan school en huiswerk, op vrijdagavond zwemmen in het Sportfondsenbad en op zaterdagmiddag luisteren naar de Top 40. Plus éénmaal per maand naar de kapper.

De vijftig meter rugslag zwom ik in drieënveertig seconden rond, voor vijfhonderd meter vrije slag in het Wilhelminakanaal bij Oosterhout had ik acht minuten en vijfenveertig seconden nodig gehad. Tijdens de gymnastieklessen op het Rotterdamse St. Franciscuscollege haalde ik dat schooljaar wel mijn turndiploma A, maar dat kon niet verhinderen dat ik sinds september voor de tweede maal in de tweede klas van het gymnasium zat.

Toen ik in juli het bericht kreeg dat ik was blijven zitten, was het huis te klein. Zittenblijven maakte voor mijn ouders geen onderdeel uit van de toekomst van hun kinderen, nee, wij moesten alle vier de universitaire titel halen die mijn vader zelf zo graag had gewild. Kon ik niet beter naar een kostschool gestuurd worden? Zou extra huiswerkbegeleiding kunnen helpen? Een andere school wellicht?

Blijkbaar was het bezoeken van een katholieke school inmiddels geen topprioriteit meer, en tot mijn verbazing vroeg mijn moeder mij of ik niet liever zou overstappen naar het Johan de Witt-gymnasium in Dordrecht. Ik snap nog steeds niet waarom ik die kans toen niet met beide handen heb aangegrepen. Het had mij vijf jaar lang, zes dagen per week, het reizen tussen Dordrecht en Rotterdam bespaard, ik was waarschijnlijk meer Dordtenaar geworden en had vrienden gekregen met wie ik ook op zondag of tijdens de vakanties kon omgaan. Maar de angst voor het onbekende deed mij kiezen voor het onaangename bekende.

Ook zittenblijvers krijgen zomervakantie. Uiterlijk was het nog niet aan mij te zien, maar de psychedelische zomer van 1967 sloeg in als een bom. De Beatles waren Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band, geuren en kleuren de nieuwe wereldmacht en ik keek hongerig naar de bonte posters en elpeehoezen, die bevestigden wat ik al vermoedde. Het leven had meer te bieden dan verbuigingen en vervoegingen, als voorbereiding op het vertalen van Tacitus en Plato. Alleen was ik niet bij machte om een brug te slaan naar die andere wereld, zodat ik achter een wiebelig bureautje bleef steken in mijn dagdromen en het pakje met zes viltstiften, waarmee ik mijn eigen psychedelische kosmos vormgaf.


Laatste ~ 1) Aan het einde 2) Achteraan 3) Achterste 4) Allernieuwste 5) Dernier 6) Eerste van achteren af 7) Finaal 8) Geavanceerde 9) Hekkensluiter 10) Meest recente 11) Niet de eerste 12) Onbepaald rangtelwoord 13) Rangtelwoord 14) Uiterste 15) Ultiem


Willem de Ridder, de man achter het blad Hitweek en de slogan Beter langharig dan kortzichtig, had Boudewijn de Groot eerder dat jaar uitgedaagd om de eerste Nederlandse psychedelische plaat te maken. Boudewijn wilde wel, maar zijn vaste tekstschrijver Lennaert Nijgh had niets met hippies en was dat jaar bovendien niet vooruit te branden. De hoes van de elpee Picknick, in Londen gemaakt door Simon Posthuma (de vader van Douwe Bob) en Marijke Kooger, was eerder klaar dan de elpee zelf.

Maar toen Lennaert zich ging verdiepen in de schilderijen achter het circus Jeroen Bosch, ging het ineens snel. Het drieluik Tuin der Lusten inspireerde hem zo, dat er aan het einde van het jaar nog maar één nummer moest komen om het door de platenmaatschappij verplicht gestelde twaalftal vol te maken.

Het is dan inmiddels december en al bijna Kerstmis. In Haarlem sneeuwt het en dit inspireert de tekstdichter tot de openingszin van Meester Prikkebeen, dat twaalfde nummer: Hij staat in de sneeuw aan de poort van de stad en prikt de dagen van december op zijn hoed. Natuurlijk komt zijn inspiratie ook elders vandaan. De titel ontleent hij aan het oude kinderboek Mijnheer Prikkebeen, een slanke vriendin voor één nacht wordt een mager meisje van plezier en hij leent de draailier van der Leiermann uit Die Winterreise van Frans Schubert. Maar het lied wordt in alles een decemberlied, een lied voor oud en nieuw, in de sneeuwnacht geurend naar brood en warme wijn.

Het is 17 augustus 1970. Ik weet dat, omdat ik vroeger de gewoonte had op de binnenhoezen van al mijn elpees de aankoopdatum te vermelden. De school is weer begonnen en ik zoek die maandagmiddag troost bij de platenafdeling van warenhuis Linders, niet ver van het station. Gewoontegetrouw blader ik ook door de bak met Nederlandstalige elpees en moet weer even naar de mooie hoes van Picknick kijken. Op de elpee, die ik vasthoud, staat Boudewijn de Groot met een hoes in zijn handen, waarop hij afgebeeld staat met dezelfde hoes zijn handen, waarop hij afgebeeld staat met dezelfde hoes in zijn handen. Het Droste-effect en het universum besluiten dat de tijd gekomen is om de elpee te kopen en zonder verdere aarzeling loop ik naar de kassa.

Op weg naar huis hoop ik dat mijn broers nog niet thuis zijn, zodat ik in de huiskamer zonder hun commentaar kan luisteren naar mijn nieuwe aanwinst. De kosmos blijft mij die dag goed gezind en ik krijg zelfs de tijd om beide kanten te beluisteren. Het is pas augustus, het schooljaar is net begonnen, maar in de tuin der lusten brengen Meester Prikkebeen en zijn pluche lapjeskat mij met het grootste gemak naar de kerstvakantie, naar de laatste dag van december waarop de laatste slagen zijn gevallen en een vuurpijl de hemel inspuit.

En sinds die zomerse maandag denk ik op 31 december om middernacht altijd even terug aan die vuurpijl, en aan de prangende vraag wat de dagen dit jaar zullen doen. Het nieuwe jaar is wijd en groen, de bloemenwei is leeg en zachtjes neurie ik: Vaarwel en tot ziens, misschien tot ziens.

 

De single ‘Meester Prikkebeen’ kwam op 9 maart 1968 de Top 40 binnen, hield het tien weken vol en bereikte de negende plaats. In de Top 2000 van dit jaar staat het nummer op de 1545e plaats.

WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Dit is de laatste keer dat je  bij Martha een link achter naar je eigen blog kunt achterlaten, Irene neemt het van haar over.

Print Friendly, PDF & Email

Post-navigatie:




Gerelateerde blogposts:

2 thoughts on “#WOT 52: Laatste

    1. Dag Simon,

      Wat leuk iets van je te horen! Herkenbaarheid vind ik een mooi compliment, want het tilt mijn eigen observaties en herinneringen toch naar een iets hoger niveau. Bedankt, en de beste wensen voor 2020.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll Up
%d bloggers liken dit: