#WOT 52: Overzicht

13. Zilverschoon

     4

Ik ben niet helemaal meer thuis in deze wereld, zei de oude man tegen me. Ik kwam hem tijdens de wekelijkse marktdag tegen op het parkeerterrein, samen met zijn vrouw. Vage bekenden met vertrouwde gezichten, ouders van verhuisde buren met wie we nauwelijks meer contact hebben. Hij sprak hierin zijn verbazing uit over het trouwen van zijn kleindochter, ons oude buurmeisje dus, die na twaalf jaar samenwonen een feest had gegeven waarop de huwelijksplechtigheid had plaatsgevonden. De zin van dit uitgestelde ritueel ontging hem volkomen.

Zijn opmerking sloot naadloos aan bij het artikel dat ik enkele dagen ervoor in de krant las en waarin de schrijver, een leeftijdgenoot van mij, stelde dat de cultuur van zijn ouders even definitief voorbij is als die van de Egyptische farao’s. Hij voegde eraan toe dat ditzelfde dan ook geldt voor zijn, zeg maar onze, eigen vorming en achtergrond. Wij mogen dan nog redelijk thuis zijn in dit heden, met iedere nieuwe dag worden wij minder relevant. Ik kan hierin een eind met hem meegaan, Twitter en Instagram lukken bijvoorbeeld nog wel, maar Snapchat is voor mij al een raadsel, daarvoor schijn ik inmiddels te oud te zijn.

Ook in de Top 2000 speelt zich het gevecht af om onze jeugdherinneringen levend te houden, maar inmiddels is Hey Jude, het hoogst genoteerde nummer van de Beatles, al afgezakt naar een 61e plaats en is Blommenkinders van Armand uit de ranglijst verdwenen. De muziek, die mij gevormd heeft, hoor ik inmiddels vaker als muzak op het winkelcentrum dan als gouwe ouwe op de radio. De volgende halte van mijn jeugdsentiment is waarschijnlijk het dansavondje op de bejaardensoos, maar ook daar wordt niet meer getwist met Chubby Checker of geslepen op Je t’ aime … moi non plus van Serge Gainsbourg en Jane Birkin.


Overzicht ~ 1) Aanblik 2) Algemene samenvatting 3) Balans 4) Beknopt verhaal 5) Beknopt verslag 6) Blik 7) Breviarium 8) Epitome 9) Exposé 10) Inhoud 11) Inhoudsopgave 12) Inzicht 13) Kijk 14) Korte opgave 15) Lijst 16) Opgaaf 17) Opgave 18) Overzien 19) Program 20) Programma 21) Relaas 22) Resumé 23) Revue 24) Rooster 25) Samenvatting 26) Schema


Moet ik het gaandeweg verdwijnen van de cultuurelementen, die mijn jeugd bepaalden, betreuren? Voor een deel natuurlijk niet, want de strikte gehoorzaamheid aan ouders en leraren was toen al een kwelling en het eerste bord macaroni op zaterdag was een welkome afwisseling van iedere dag aardappels, groente en vlees. Ik word ’s ochtends toch liever wakker in een verwarmde slaapkamer dan dat ik die nostalgische ijsbloemen aan de binnenzijde van het slaapkamerraam betast. Aan de andere kant had ik nooit gedacht dat ik in de voetsporen van M.C. Escher het Alhambra in Granada zou bezoeken, en inmiddels ben ik er zelfs twee keer geweest.

Maar daar tegenover staan dingen, die wel tot mijn spijt voorgoed tot het verleden zijn gaan behoren, verdreven door welvaart, voortschrijdende techniek of het wereldwijde web. Stoepranden, met een bal de stoeprand aan de overkant van de straat zo raken dat hij bij je terugkeert, is een twijfelgeval. Zo leuk was het nu ook weer niet, maar als ik oude foto’s zie van bijna lege straten, met slechts een enkele geparkeerde auto, krijg ik een beetje heimwee. Meer nog dan de cd-winkel op het winkelcentrum mis ik op zaterdagmiddag de platenzaak, waar ik iedere week weer een gedrukt exemplaar van de Top 40 ging halen en er met ouderwetse koptelefoons, in iedere hand een soort douchekop met één kanaal, luisterde naar de singles die ik zou willen kopen, tot de eigenaar mij de winkel uitkeek.

Blijkbaar is nostalgie een continu proces, dat met een vertraging van enige tientallen jaren achter de feiten aanloopt. De Zuiderzeeballade bezong de goede oude tijd, die met het IJsselmeer verdwenen was, Wim Sonneveld werd wat melancholiek bij de herinnering aan het tuinpad van zijn vader. Vele jaren later kreeg Guus Meeuwis heimwee naar het dorpse Brabant, in het koude Moskou waarschijnlijk meer een ideaalbeeld dan de wat killere werkelijkheid.

Jaren geleden had ik wel een Citroen 2CV, een lelijke eend, willen hebben om af en toe niet in het heden te hoeven leven, maar door het technisch gemak van nieuwe auto’s daar ben ik overheen gegroeid. Lang heb ik er spijt van gehad dat ik mijn analoge spiegelreflexcamera had weggedaan, want hij was onlosmakelijk verbonden met de baby- en jeugdfoto’s van onze kinderen. Maar mijn kinderen hebben zelf ook alweer kinderen en hun jeugdfoto’s boeten eveneens aan relevantie in. De foto’s van de kleinkinderen via WhatsApp hebben aan het treuren om die camera weer een eind gemaakt.

Net twaalf geworden zongen the Who over mijn generatie: Hope I die before I get old en ik was het roerend met hen eens.  Mott the Hoople verzuchtte in All the young dudes dat je je vijfentwintigste verjaardag maar beter niet meer kunt meemaken, maar dan had ik nog maar zes jaar te gaan en ik twijfelde. In zijn afscheidsbrief van het leven citeerde Nirvana’s Kurt Corbain een zin uit een nummer van Neil Young: It’s better to burn out than to fade away. De elpee, waarop dit nummer staat, kreeg ik als cadeau bij mijn afstuderen en ik vroeg me af of ik deze raad alsnog moest opvolgen.

Ik heb het niet gedaan, want uiteindelijk vind ik dat to fade away helemaal zo slecht nog niet. De wereld is van iedereen, van oud en jong, maar uiteindelijk hoop ik dat ik steeds minder gehecht raak aan mijn deel en dit te zijner tijd zonder spijt kan overdragen aan mijn kleinkinderen. Gelukkig is het nog lang zo ver niet, maar het is wel een geruststellende gedachte dat de noodzaak om de wereld bij te houden steeds minder dwingend wordt.

Het was een mooie ontmoeting, daar op dat parkeerterrein. De oudejaarsstemming zat er al in, toen de jaaroverzichten nog moesten komen.

 

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat daar een link achter naar je eigen blog.

 

Print Friendly, PDF & Email

Post-navigatie:




Wat je niet wil missen:

4 thoughts on “#WOT 52: Overzicht

    1. Dag Martha, bedank voor het compliment. Ik ben wel nieuwsgierig naar wat jou sprakeloos maakt, hoe paradoxaal deze vraag ook is.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: